Stille Storm

Middellange speelfilm van Guido Coppis met steun van CineSud.

Als de 17 jarige Cas zijn ouders in een auto ongeluk verliest, moet hij een onverwachte depressie overwinnen en een nieuwe plek in de wereld vinden.

Over de film

Als een familie op een late, lenteavond naar huis rijdt gebeurt er een tragisch ongeluk waarbij alle inzittenden omkomen, met uitzondering van Cas, een 17-jarige jongen. Zijn beide ouders zijn dood. Zijn zus heeft het overleefd maar ligt in coma. Cas staat er plotseling alleen voor in de wereld. Zijn oom en tante nemen de zorg van Cas op zich, langzaam begint Cas echter weg te zakken in een diepe depressie. Vechtend tegen zichzelf probeert hij een eigen, nieuwe plek te vinden in een wereld die hem maar niet begrijpt, ziet of in de armen wil sluiten.

Na de première

De film, die tot stand kwam met steun van CineSud en Huis voor de Kunsten Limburg i.h.k.v. het Pitch your Project initiatief, zal in première gaan tijdens het Limburg Film Festival 2018.

 

Over de regisseur

3 jaar geleden, toen Guido 16 was, won hij het EJFF voor beste studenten film, en Kunstbende Limburg voor zijn film Crown. Zijn daaropvolgende film IJzer In Mijn Aderen, mede mogelijk gemaakt door CineSud, won de Special Jury Prize op het Euregion Film Festival, werd daar ook genomineerd voor beste film en werd ook genomineerd voor Best Young Director op het Birmingham Film Festival.

Nu is Guido (geboren in 1998) 19 jaar, en heeft hij onderhand al 14 korte films op zijn naam staan. Jury’s prezen zijn eigen stijl, ondanks dat hij zo jong is. Zijn verhalen volgen geen ‘normale’ route, hij gooit het publiek midden in een verhaal en geeft hen de mogelijkheid om door de kracht van fantasie hun eigen verhalen te creëren, en de missende elementen in te vullen. Een karakter kan meer zeggen door niks te zeggen. “Guido is een uniek filmtalent, dat zich snel ontwikkelt,” zegt de ervaren regisseur en producent Paul Ruven. Momenteel is Guido bezig met de postproductie van zijn 50 minuten durende film Stille Storm.

Director’s statement

“When I started writing Stille Storm, it started out as a very different project. I wanted to make a film about loneliness and being forgotten by other people. Whilst I was writing the script I noticed that, without my intention, I was writing a character that was started to act and feel a lot like I did at some point in my life. I read a lot about depression before, and I started to realize that this story was slowly, but steadily developing around this theme, the theme of depression amongst youth. After some counseling from some people I decided that the film would more prominently revolve around the subject of depression.”

“The script developed itself into a slow, poetic story about a teenager named Cas that thinks he stands alone in the world. A story in which the world and people in it move around him like a speeding train, but he himself is stuck in an endless loop of loneliness and depression, because he can’t reach the people on that speeding train. He gets stuck in a struggle trying to reach those people; he can’t get any meaningful contact with them. I wanted the people on the speeding train- the side characters- to feel hollow, empty even, towards Cas, thus to the viewer. I wanted certain characters to feel almost like extras. Like they literally mean nothing to Cas, to make this empty void that he lives in even more meaningless. I always had a really strong vision about how the film should visualized and how it should sound. The more the film progresses, the more Cas is isolated audio-visually, I want the film to feel like a slow grind for the viewer. I want to viewer to feel empty. Hollow. Just like depression does.”

“I don’t want to entertain the audience, I don’t want them to feel good. I want to tell a story, nothing more, nothing less.”

Lees hier een interview met regisseur Guido Coppis.