In gesprek met Maria Philips

Ooit van het WK Cavia gehoord?

Maria Philips studeert momenteel af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Dit doet ze met een wel heel bijzonder verhaal: het wereldkampioenschap cavia.

“Het is prachtig mensen even uit de werkelijkheid te trekken en kennis te laten maken met een andere wereld.”

Charme en drama

Dag Maria, stel jezelf eens even voor!

“Ik ben Maria Philips (1993), geboren in Amsterdam en nu 23 jaar. Vroeger wilde ik heel graag boeken schrijven. Ik was altijd in de weer met een klein verhaaltje waar ik vervolgens ook illustraties bij maakte en een boekwerkje. Na mijn lagere en middelbare schooltijd op de vrije school en een tussenjaar aan Open Studio ben ik gaan studeren aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht (HKU). Ook daar vond ik het heel leuk om kleine verhaaltjes te schrijven en vervolgens ook te regisseren. Dat was bij ons op school altijd even spannend, want daar moest je voor worden uitgekozen. Nu ben ik bezig met mijn afstudeerfilm.”

Waar geniet jij keer op keer van bij jouw vak? En waarom?

“Alle fases van een filmproductie hebben hun charme en hun drama. In de pre-productie moet er zoveel geregeld worden, maar aan de andere kant zie je het verhaal van papier naar de werkelijkheid vervormen. Dat vind ik het allerleukste van de deze fase. Heel veel verschillende factoren komen samen en steeds meer begint wat je bij elkaar raapt te lijken op datgene wat je in je hoofd hebt. Op set ben ik ook een gelukkige vrouw. Dat alles samenkomt en het ook echt mooi wordt. Daarnaast vind ik de samenwerking heel prettig tussen de verschillende departementen. Iedereen heeft zijn eigen specialisatie waardoor je elkaar zo goed mogelijk kan ondersteunen. Daarnaast is het ook nog super gezellig. Tijdens de post-productie en presentatie word ik meestal alleen maar enthousiaster en enthousiaster over het eindproduct waar je dan met z’n allen zo hard voor hebt gewerkt. Dan kom je er weer achter dat het het allemaal waard was.”

Waar ben je momenteel mee bezig?

“Ik ben nu bezig met mijn afstudeerfilm aan de HKU: WK Cavia. Ja, als in wereldkampioenschap cavia. Het wordt een licht absurde, optimistische, kleurrijke, tragikomische film van 10 tot 15 minuten. De film gaat over een meisje Kiki, dat werkt in de cavia trimsalon, en de jongen van de vishandel tegenover haar in de straat. Kiki is druk bezig met haar voorbereidingen voor het WK cavia. Als plots de stroom uitvalt en de föhns niet meer werken moet ze haar strakke planning wel loslaten. Lukt het haar nog om te winnen of overwint de liefde?”

“Het wordt een hele visuele vertelling waarin er een grote tegenstelling zit in het op een voetstuk zetten van dieren en het opeten van dieren. Wij zijn nu druk bezig met het verzamelen van de financiering via CineCrowd. Daarnaast zijn we al op een cavia-dag geweest, waar ook een keuring plaats vond, is de cast en crew bijna compleet en zijn we op zoek naar locaties.”

Opgetilde realiteit

Hoe zou jij jezelf als maker omschrijven?

“Geïnspireerd door kleinere, alledaagse verhalen en herkenbare situaties, maak ik sfeervolle en kleurrijke films. Met mijn films wil ik kijkers werelden laten zien die hen tot dan toe nog onbekend waren en hoop ik het publiek op een grappige manier aan het denken te zetten.”

Wat is jouw motivatie geweest om dat te doen wat je nu doet?

“Als kind al wilde ik altijd schrijver worden. Dat leek mij fantastisch. Ik tekende daar altijd bij om de lezers precies het beeld wat ik in mijn hoofd had te laten zien. Dit is langzaam uitgegroeid tot mijn liefde voor film. Dat je mensen even uit de werkelijkheid kan trekken en kennis kan laten maken met een andere wereld vind ik prachtig. De korte film is daar voor mij een heel goed medium voor.”

Welk advies zou jij jezelf hebben gegeven als je nu tegenover je ‘jongere ik’ zou staan?

“Een hoop van mijn eerste filmpjes waren zwaar dramatisch en bevatten een super serieus onderwerp. Ik dacht dat dat zo hoorde, want dat waren de films die ik van de academies af zag komen. Grotendeels. Dat wilde ik dus ook. Had ik toen maar een keer extra nagedacht of dat echt de richting was waarin ik mij wilde ontpoppen. Dan had ik misschien al wel veel meer films kunnen maken in het genre waar ik mij nu in begeef. Ik heb altijd gehouden van alledaagse verhalen of een opgetilde realiteit. Iets gemoedelijks. Daarnaast: doe wat je zelf leuk vindt. Anders wordt het niks en ben je ook niet gelukkig.”

Welke prestatie heeft jou het meest trots gemaakt?

“Het halen van mijn rij-theorie. Ik snapte maar niet waarom dat iedereen zo makkelijk af ging. Ik maakte dat veel te moeilijk voor mezelf. Dus daar was ik super trots op toen ik dat had gehaald. Verder ben ik na elke film die ik maak voor een moment heel erg trots. Totdat ik er dan een paar weken later weer naar kijk. Dan wordt mijn nieuwe film mijn nieuwe trots. De ‘Puddi’ commercial die we voor de CineCrowd hebben gemaakt vind ik nu het mooist.”

Zijn er ontwikkelingen waar je naar uitkijkt?

“Ik zie er nu al heel erg naar uit om mijn film aan iedereen te laten zien. Om af te studeren en een film te hebben die naar mijn inzien echt staat voor wat ik wil binnen het filmvak.”

Limburg

Hoe kijk jij, als ‘buitenstaander’ aan tegen de opkomende filmindustrie in Limburg?

“Dat juich ik alleen maar toe. Dat dat prachtige landschap nog niet eerder ontdekt is verbaas ik mij over. Daarnaast zou ik heel graag een keer in Limburg filmen. Misschien komt er na mijn afstuderen wel een project op mijn pad dat ik mee kan nemen die kant op.”

Welke uitdagingen of kansen zie jij voor Limburg als filmregio?

“Limburg heeft zulke prachtige gebieden en woonwijken die aandoen als on-Hollands. Het liefst was ik daar gaan filmen, maar de transport kosten zouden te hoog worden en de beschikbaarheid van de acteurs kleiner dus draaien we WK Cavia in Noord-Holland. Ik hou heel erg van een arena die niet terug te leiden is naar een bepaalde stad. In Limburg is er veel niemandsland waarmee je de kijker aangenaam kan verassen.”

“Buiten een epicentrum als de Randstad is veel meer mogelijk. De grote steden zijn zo uitgemolken op dat gebied. Als je ergens draait buiten de randstad ontvangen mensen je ook veel hartelijker en met open armen. Er is meer betrokkenheid vanuit de regio. Dit geeft zo veel rust tijdens het filmmaken.”

Op welke gebieden zie jij mogelijkheden tot verbetering?

“Door bijvoorbeeld meer contact te leggen met filmscholen van Nederland. Hoe leuk zou het zijn als er binnen de Euregio een soort co-productie geïnitieerd zou worden. Omdat er weinig aandacht aan besteed wordt voelt het ook minder toegankelijk. Terwijl er zo veel potentie zit. Dat zou fantastisch zijn, maar eigenlijk ook weer niet, want dan blijven die mooie plekken misschien niet meer zo geheimzinnig.”

Steun WK Cavia op CineCrowd.

Andere content