Voor je de Grond raakt nadert voltooiing

Bart van de Woestijne en Sophie van de Pol over
het maken van Voor je de Grond raakt.

CineSud-leden Sophie van de Pol en Bart van de Woestijne maken momenteel in het kader van het Masterplan Filmtalent Limburg de korte film Voor je de Grond raakt. Voor ons kijken ze terug op de ontwikkelfase en draaidagen.

“Het was een magisch moment.”

Hoe het begon

“Het ontstond in de trein, op de terugweg van Film By The Sea in Vlissingen. Terwijl de grond onder onze voeten door raasde, keken we naast ons naar een moeder met een heel klein kindje. We keken naar de vrouw en volgden haar liefdevolle blik naar het kind dat in haar armen lag: zijn ogen nog naar binnen gericht, zich nog niet bewust van alles om hem heen. Pas over een tijd zal hij zijn ogen openen en de wereld in zich opnemen. En nog veel later zal hij daar wat van gaan vinden. Een volledig afhankelijk en nog blanco mens, maar met alles er op en er aan; oren, neus, ogen, mond, armen en benen en handen. Wat die handen gaan doen later, wie of wat ze aan zullen raken, weet niemand. Waar die benen hem heen zullen brengen, weet niemand. Wat die ogen gaan zien, kan ook nog niemand zeggen. Maar je voelt de potentie, je voelt het gewicht van een ontluikend leven. Maar wat als je dit net begonnen leven uit je handen laat glippen? Kun je dat verdragen? Dat is waar het begon.”

Hoe het verder ging

“We hebben in de afgelopen tijd honderd verschillende versies geschreven waarin we deze vraag probeerde te vangen. Dit bracht ons bij Steven: een zorgeloze twintigjare student die door een stom ongeluk het leven van zijn eenjarige oppaskindje uit zijn handen laat glippen. Onze film speelt zich af in de tijd tussen het moment van de val en het moment dat de ouders weer thuis komen. We hebben honderd scenes geschreven en het grootste deel geschrapt, maar elke keer kwamen we iets dichter bij de kern.”

“Soms verlies je even wat je wil vertellen en dreigt het script de verkeerde kant op te gaan, maar hoe meer versies we maakten, hoe meer bepaalde scenes terug begonnen te komen. Soms waren dat scenes die we in een zeer vroege versie al schreven, bijvoorbeeld op een kladblaadje in een broekzak of in een kwijtgeraakt notitieboek. Het is grappig hoe dit werkt; het is dan alsof het verhaal zichzelf wíl vertellen, alsof het bepaalde scenes aan je op dringt.”

De achtergrond

“Omdat we beiden een theatrale achtergrond hebben, heeft dat automatisch zijn weerslag op de stijl van de film. Tegelijkertijd wilden we wel dat dit een film werd, dus het was een tijd zoeken naar de juiste stijl en de juiste balans. Nu, anderhalf jaar later, is het script af en denken we die balans te hebben gevonden. Af klinkt heel definitief en eng, want voor je gevoel is iets natuurlijk nooit helemaal af. Maar het verhaal heeft zich verteld. En nu is het aan ons dit verhaal aan jullie over te brengen …”

De eerste draaidag

“Na een periode van ongeveer zes weken intensief voorbereiden, repeteren, locatiebezoeken, overleggen, decouperen en honderden kleine dingen die op het laatste moment toch ineens nog moesten worden geregeld, was het eindelijk zo ver.”

“Vol spanning zaten we op vrijdagochtend 21 februari in de auto, op weg naar een prachtige villa in Landgraaf die de komende drie dagen als het zogenaamde huis van Judith en Frank, de ouders van baby Levy, zou dienen. De bewoners waren speciaal voor de gelegenheid een weekend weg, en dat was maar goed ook, want daar aangekomen was het huis al volledig over genomen. Camera- en lichtmannen liepen af en aan, overal stonden lampen, lagen snoeren, werden schilderijen opgehangen, kasten in elkaar gezet, knuffels neer gelegd en fotolijstjes verwisseld. Een gewoon huis werd een filmset.”

Magisch moment

“Alles begint bij een idee. Ook deze film, anderhalf jaar geleden. Het is fantastisch om zoveel mensen aan het werk te zien met dat idee in hun hoofd en met hetzelfde doel voor ogen; deze film maken. En goed.Make-up en kleding geïnstalleerd, scene doorgesproken, een lunch naar binnen gepropt en ‘go’; we konden beginnen. Zoals dat gaat bij film, wordt alles kriskras door elkaar opgenomen en dus begonnen we met een van de laatste scenes van de film. Heel spannend.”

“Zodra het beeld op de monitor verscheen, voelde iedereen op de set: de toon is gezet. Papieren zinnen werden werkelijkheid, wat al die tijd in ons hoofd zat was ineens te zien en te horen. De kleuren, het licht, de camerabeweging en de spanning die dit meteen opriep; het klopte. Een magisch moment.”

Liters cola en koffie

“De dagen die daarop volgden waren ontzettend lang en hectisch, maar het liep gelukkig allemaal gesmeerd. We hebben gefilmd in het huis in Landgraaf, in een café in Maastricht, in een studentenhuis en in een treurig, afgetrapt speeltuintje. We hebben liters cola en koffie gedronken. Met een whiskyglas en twee gekleurde lampen, een sirene nagebootst.  Stunts uitgehaald op een trap. Én we hebben gemerkt dat een baby zich absoluut niet laat regisseren. Maar bovenal; we hebben prachtige shots gedraaid.”

“Op maandagavond 24 februari zat dan ook de hele crew met een biertje in de hand in de lobby van ons hotel in Heerlen. Ineens kwam de vermoeidheid bij iedereen naar boven gekropen: de een sliep met zijn ogen open, de ander lag languit op de bank. We waren uitgeteld, maar wel allemaal met een grote glimlach op ons gezicht. Het staat er op. Maar de film is natuurlijk nog lang niet af. Eind maart begint de montage, die, net als het geluid en de muziek, nog heel veel gaat bepalen.”

Andere content